II Domingo de Natividad
San Juan 1, 1-18
No principio existía a Palabra, e a Palabra estaba onda Deus, e a Palabra era Deus.
Ela estaba no principio onda Deus.
Todo foi feito por ela, e sen ela non se fixo nada do que foi feito.
Nela estaba a vida, e a vida era a luz dos homes; a luz aluma na tebra, e a tebra non a deu apagado.
Houbo un home mandado por Deus: o seu nome era Xoán.
Este veu de testemuña para dar testemuño da luz, para que todos cresen por el.
Non era el a luz, senón que veu para dar testemuño da luz.
(A Palabra) era a verdadeira luz que aluma a todo home que vén a este mundo.
Ela estaba no mundo, e o mundo foi feito por ela, pero o mundo non a recoñeceu.
Veu á súa propiedade, e os seus non a acolleron.
Pero a cantos a recibiron, ‑ós que cren no seu nome‑ déulle-lo poder de seren fillos de Deus.
Estes, non naceron do sangue, nin da vontade da carne, senón de Deus.
E a Palabra fíxose carne, e plantou entre nós a súa tenda, e nós vimos a súa gloria, gloria coma de Unixénito que vén do Pai, cheo de graza e de verdade.
Xoán dá testemuño del, exclamando: Este évos de quen eu dixen:
“O que vén detrás miña, pasa diante miña, pois existía primeiro ca min”.
E da súa abundancia recibimos todos nós graza e máis graza.
Pois a Lei deuse por medio de Moisés; a graza e a verdade realizáronse por Xesús Cristo.
A Deus ninguén o viu; o Unixénito, que está no seo do Pai, foi quen nolo revelou.